و گر کنم طلب نیم‌بوسه صد افسوس
ز حُقّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
«حافظ»

بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن
به شادی رخِ گل بیخ غم ز دل بر کن
«حافظ»

یک دل بنما که در ره او
بر چهره نه خال حیرت آمد
«حافظ»

در آرزوی خاک در یار سوختیم
یاد آور ای صبا که نکردی حمایتی
«حافظ»

چشمم آن دم که ز شوق تو نهد سر به لحد
تا دم صبح قیامت نگران خواهد بود
«حافظ»

تا بی سر و پا باشد اوضاع فلک زین دست
در سر هوس ساقی در دست شراب اولی
«حافظ»

آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رود
گو نفسی که روح را می‌کنم از پِیَش روان
«حافظ»