تا کی اندر دام وصل آرم تَذَروی خوش‌خرام
در کمینم و انتظار وقت فرصت می‌کنم
«حافظ»

به بوی نافه‌ای کآخر صبا زان طُرّه بگشاید
ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها
«حافظ»

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه
هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی
«حافظ»

چو منصور از مراد آنان که بردارند، بر دارند
بدین درگاه حافظ را چو می‌خوانند، می‌رانند
«حافظ»

دردمندی من سوختهٔ زار و نزار
ظاهرا حاجت تقریر و بیان این‌همه نیست
«حافظ»

در حریمِ عشق نَتْوان زد دَم از گفت و شنید
زان که آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش
«حافظ»

حافظ اگر قدم زنی، در رَهِ خاندان به صِدق
بدرقهٔ رَهَت شود، همَّتِ شَحنِهٔ نجف
«حافظ»