مکن کز سینه‌ام آه جگرسوز
برآید همچو دود از راه روزن
«حافظ»

به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است
«حافظ»

آه و فریاد که از چشم حسود مه چرخ
در لحد، ماه کمان‌ابروی من منزل کرد
«حافظ»

اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
«حافظ»

شِبلُ الاَسَد به صیدِ دلم حمله کرد و من
گر لاغرم وگرنه شکارِ غضنفرم
«حافظ»

شد لشکر غم بی‌عدد، از بخت می‌خواهم مدد
تا فخر دین عبدالصَّمد، باشد که غم‌خواری کند
«حافظ»

همچو چنگ ار به کناری ندهی کامِ دلم
از لبِ خویش چو نِی یک نفسی بِنْوازم
«حافظ»