در خم زلف تو آویخت دل از چاه زنخ
آه، کز چاه برون آمد و در دام افتاد
«حافظ»

بیا که با تو بگویم غمِ ملالتِ دل
چرا که بی تو ندارم مَجالِ گفت و شَنید
«حافظ»

در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود؟
مِی ده که عمر در سر سودای خام رفت
«حافظ»

دریا و کوه در رَه و من خسته و ضعیف
ای خِضْرِ پِی خجسته مدد کن به همتم
«حافظ»

به‌جز ابروی تو محراب دل حافظ نیست
طاعت غیر تو در مذهب ما نتوان کرد
«حافظ»

قلندران حقیقت به نیم‌جو نخرند
قبای اطلس آن کس که از هنر عاری‌ست
«حافظ»

چو لاله در قَدَحم ریز ساقیا مِی و مُشک
که نقشِ خالِ نگارم نمی‌رود ز ضمیر
«حافظ»