دَردَم از یار است و درمان نیز هم
دل فدایِ او شد و جان نیز هم
«حافظ»

مراد دل ز که پرسم؟ که نیست دلداری
که جلوهٔ نظر و شیوهٔ کرم دارد؟
«حافظ»

برآی ای صبحِ روشن‌دل خدا را
که بس تاریک می‌بینم شبِ هَجر
«حافظ»

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد
ز فکر آنان که در تدبیر درمانند، در مانند
«حافظ»

از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزیز
کنار دامن من همچو رود جیحون است
«حافظ»

و گر کنم طلب نیم‌بوسه صد افسوس
ز حُقّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
«حافظ»

لطیفه‌ای‌ست نهانی که عشق از او خیزد
که نام آن نه لب لعل و خط زنگاری‌ست
«حافظ»