بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد
باد غیرت به صدش خار، پریشان‌دل کرد
«حافظ»

عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه
پای آزادی چه بندی؟ گر به جایی رفت رفت
«حافظ»

در این بازار اگر سودی‌ست، با درویش خرسند است
خدایا منعَمم گردان به درویشی و خرسندی
«حافظ»

بر آن نقاش قدرت آفرین باد
که گرد مه کشد خط هلالی
«حافظ»

دلبرا بنده نوازیت که آموخت؟ بگو
که من این ظَن، به رقیبانِ تو هرگز نَبَرم
«حافظ»

ساروان! بار من افتاد، خدا را مددی
که امید کرَمم همره این محمل کرد
«حافظ»

دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست
به فسوسی که کند خصم، رها نتوان کرد
«حافظ»