حافظ که هوس می‌کندش جامِ جهان بین
گو در نظرِ آصفِ جمشید مکان باش
«حافظ»

مِی خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار
این موهبت رسید ز میراثِ فطرتم
«حافظ»

عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم
روی و ریایِ خَلق به یک سو نهاده‌ایم
«حافظ»

چه ساز بود که در پرده می‌زد آن مطرب
که رفت عمر و هنوزم دماغ پُر ز هواست
«حافظ»

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
«حافظ»

به گیسویِ تو خوردم دوش سوگند
که من از پایِ تو سر بر نگیرم
«حافظ»

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست
«حافظ»