بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد
بهار عارضش خطّی به خون ارغوان دارد
«حافظ»

گرچه شیرین‌‌دهنان پادشهانند ولی
او سلیمان زمان است که خاتم با اوست
«حافظ»

در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز
اِسْتادِه‌ام چو شمع، مَتَرسان ز آتشم
«حافظ»

سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرَد
که شعر حافظ شیرین‌سخن، ترانهٔ توست
«حافظ»

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل
در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت
«حافظ»

ز رویِ دوست مرا چون گلِ مراد شِکُفت
حوالهٔ سَرِ دشمن به سنگِ خاره کنم
«حافظ»

بیا که رونق این کارخانه کم نشود
به زهدِ همچو تویی، یا به فسق همچو منی
«حافظ»