گفتم خوشا هوایی کز بادِ صبح خیزد
گفتا خُنُک نسیمی کز کویِ دلبر آید
«حافظ»

آن تلخ‌وش که صوفی اُم‌ُّالخَبائِثَش خواند
اَشهیٰ لَنا و اَحلیٰ مِن قُبلَةِ العَذارا
«حافظ»

در آستین مرقّع پیاله پنهان کن
که همچو چشم صراحی، زمانه خون‌ریز است
«حافظ»

شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی
«حافظ»

زانجا که پرده پوشیِ عفوِ کریمِ توست
بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار
«حافظ»

دلم گرفت ز سالوس و طبل زیر گلیم
به آن که بر در میخانه برکشم عَلَمی
«حافظ»

عاشقان را بر سر خود حکم نیست
هر چه فرمان تو باشد آن کنند
«حافظ»