یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر
کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی
«حافظ»

روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند
زنهار کاسهٔ سر ما پرشراب کن
«حافظ»

از قیل و قالِ مدرسه حالی دلم گرفت
یک چند نیز خدمتِ معشوق و مِی کنم
«حافظ»

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند
«حافظ»

گر از سلطان طمع کردم، خطا بود
ور از دلبر وفا جستم، جفا کرد
«حافظ»

در مجلس ما عطر میامیز که ما را
هر لحظه ز گیسو‌ی تو خوش‌بوی مشام است
«حافظ»

ای نسیم سحری خاک در یار بیار
که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی
«حافظ»