بر آستانه میخانه گر سری بینی
مزن به پای که معلوم نیست نیت او
«حافظ»

ز دور باده به جان، راحتی رسان ساقی
که رنج خاطرم از جور دور گردون است
«حافظ»

تا بو که دست در کمر او توان زدن
در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم
«حافظ»

میان گریه می‌خندم‌ که چون شمع اندر این مجلس
زبان آتشینم هست، لیکن در نمی‌گیرد
«حافظ»

باز پرسید ز گیسوی شکن‌درشکنش
کاین دل غم‌زده، سرگشته، گرفتار کجاست؟
«حافظ»

ساقیِ شِکَّردهان و مُطربِ شیرین‌سخن
همنشینی نیک‌کردار و ندیمی نیک‌نام
«حافظ»

با صبا افتان و خیزان می‌روم تا کویِ دوست
و از رفیقان ره استمدادِ همت می‌کنم
«حافظ»