مجلسِ اُنس و بهار و بحثِ شعر اندر میان
نَستَدَن جامِ مِی از جانان گران جانی بُوَد
«حافظ»

آن که تاجِ سرِ من خاکِ کفِ پایش بود
از خدا می‌طلبم تا به سرم بازآید
«حافظ»

در حریمِ عشق نَتْوان زد دَم از گفت و شنید
زان که آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش
«حافظ»

آن ترک پری‌چهره که دوش از بر ما رفت
آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟
«حافظ»

ساروان رخت به دروازه مبر، کان سر کو
شاه‌راهی‌ست که منزلگه دلدار من است
«حافظ»

بعد از اینم چه غم از تیرِ کج اندازِ حسود
چون به محبوبِ کمان ابرویِ خود پیوستم
«حافظ»

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش
عاشق سوخته‌دل نام تمنا ببرد
«حافظ»