با چشم پرنیرنگ او، حافظ مکن آهنگ او
کان طرّهٔ شب‌رنگ او، بسیار طرّاری کند
«حافظ»

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم
«حافظ»

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
به آب زندگانی برده‌ام پی
«حافظ»

گر خَمر بهشت است بریزید که بی‌دوست
هر شربت عذبم که دهی، عین عذاب است
«حافظ»

گل مراد تو آن‌گه نقاب بگشاید
که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد
«حافظ»

بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم
مشتاقِ بندگیّ و دعاگویِ دولتم
«حافظ»

سر عاشق که نه خاک در معشوق بود
کی خلاصش بود از محنت سرگردانی
«حافظ»