باده دَردِه چند از این باد غرور
خاک بر سر، نفس نافرجام را
«حافظ»

از کران تا به کران، لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد، فرصت درویشان است
«حافظ»

در خیال این همه لعبت به هوس می‌بازم
بو که صاحب‌نظری نام تماشا ببرد
«حافظ»

هر مرغِ فکر کز سرِ شاخِ سخن بِجَست
بازش ز طُرِّهٔ تو به مِضراب می‌زدم
«حافظ»

ور چنین زیر خَم زلف نهد دانهٔ خال
ای بسا مرغ خِرَد را که به دام اندازد
«حافظ»

حافظ شکایت از غمِ هجران چه می‌کنی؟
در هِجر وصل باشد و در ظلمت است نور
«حافظ»

در شانِ من به دُردکَشی ظَنِّ بَد مَبَر
کآلوده گشت جامه، ولی پاکدامنم
«حافظ»