رسم دورنگی آیین ما نیست
یکرنگ باشد روز و شب من
«رهی معیری»

ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم
که از بالابلندان شرمسارم
«حافظ»

در چشم کس وجود ضعیفم پدید نیست
باز آ که چون خیال شدم از خیال تو
«رهی معیری»

در قدح عکس تو یا گل در گلاب افتاده است؟
مهر در آیینه یا آتش در آب افتاده است؟
«رهی معیری»

به روشنان چه بری شکوه از سیاهی بخت
که اختر فلکی نیز چون تو مسکین است
«رهی معیری»

صبر کن حافظ به سختی روز و شب
عاقبت روزی بیابی کام را
«حافظ»

چرا به یک نیِ قندش نمی‌خرند آن کس
که کرد صد شکرافشانی از نیِ قلمی
«حافظ»