مِی خور به بانگِ چنگ و مخور غصه ور کسی
گوید تو را که باده مخور گو هُوَالْغَفُور
«حافظ»

هر کس که دید روی تو بوسید چشم من
کاری که کرد دیدهٔ من، بی‌نظر نکرد
«حافظ»

گر من آلوده‌دامنم چه عجب
همه عالم گواه عصمت اوست
«حافظ»

هم شب قدر آشکارا شد چو عید
هم فرشته با بشر آمیختند
«مولانا»

چو گل رنگ رخسار و چون مشک موی
به رنگ طبرخون گل مشک بوی
«فردوسی»

دود آه سینهٔ نالان من
سوخت این افسردگان خام را
«حافظ»

گفتم که «کِی ببخشی بر جانِ ناتوانم؟»
گفت «آن زمان که نَبْوَد جان در میانه حائل»
«حافظ»