ساقی به مژدگانی عیش از درم درآی
تا یک دم از دلم غم دنیا به در بری
«حافظ»

ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیث قند
مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند
«حافظ»

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد؟
چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد
«حافظ»

چو دام طرّه افشاند ز گرد خاطر عشاق
به غمّاز صبا گوید که راز ما نهان دارد
«حافظ»

آن که مدام شیشه‌ام از پی عیش داده است
شیشه‌ام از چه می‌برد پیش طبیب هر زمان؟
«حافظ»

از ثباتِ خودم این نکته خوش آمد که به جور
در سرِ کویِ تو از پایِ طلب ننشَستم
«حافظ»

گردون چو کرد نظمِ ثُرَیّا به نامِ شاه
من نظمِ دُر چرا نکنم؟ از کِه کمترم؟
«حافظ»