دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگرید
کو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من
«حافظ»

عیبت نمی‌کنم که خداوند امر و نهی
شاید که بنده‌ای بکشد بی جنایتی
«سعدی»

مجال خواب نمی‌باشدم ز دست خیال
در سرای نشاید بر آشنایان بست
«سعدی»

نگارم دوش در مجلس، به عزم رقص چون برخاست
گره بگشود از ابرو و بر دل‌های یاران زد
«حافظ»

هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر
که من از دست تو فردا بروم جای دگر
«سعدی»

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکُش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جانِ شیرینم
«حافظ»

فرض ایزد بگزاریم و به کس بد نکنیم
وآن چه گویند روا نیست، نگوییم رواست
«حافظ»