نشانِ مویِ میانش که دل در او بستم
ز من مَپرس که خود در میان نمی‌بینم
«حافظ»

«گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی»
«حافظ»

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کَش
تا سحرگه ز کنارِ تو جوان برخیزم
«حافظ»

این چه استغناست یارب، وین چه قادر حکمت است؟
کاین‌همه زخم نهان هست و مجال آه نیست
«حافظ»

گناهِ چشمِ سیاهِ تو بود و گردنِ دلخواه
که من چو آهویِ وحشی ز آدمی بِرَمیدم
«حافظ»

دوش لعلش عشوه‌ای می‌داد حافظ را، ولی
من نه آنم کز وی این افسانه‌ها باور کنم
«حافظ»

چرا به یک نیِ قندش نمی‌خرند آن کس
که کرد صد شکرافشانی از نیِ قلمی
«حافظ»