بگشا بندِ قبا تا بگشاید دلِ من
که گشادی که مرا بود ز پهلویِ تو بود
«حافظ»

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد
«حافظ»

غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست
جز این خیال ندارم خدا گواه من است
«حافظ»

دی در گذار بود و نظر سویِ ما نکرد
بیچاره دل که هیچ ندید از گذارِ عمر
«حافظ»

گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم
دگر آن جا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم
«حافظ»

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت
«حافظ»

بادهٔ لعل لبش کز لب من دور مباد
راح روح که و پیمان‌ده پیمانهٔ کیست؟
«حافظ»