ز عشق ناتمام ما جمال یار مُستغنی‌ است
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را؟
«حافظ»

دست‌خوش جفا مکن، آب رخم که فیض ابر
بی‌مدد سرشک من، دُرّ عدن نمی‌کند
«حافظ»

جان می‌دهم از حسرتِ دیدارِ تو چون صبح
باشد که چو خورشید درخشان به درآیی
«حافظ»