هرگز به یُمنِ عاطِفَتِ پیرِ مِی فروش
ساغر تُهی نشد ز مِیِ صافِ روشنم
«حافظ»

دل از کرشمهٔ ساقی به شُکر بود ولی
ز نامساعدیِ بختش اندکی گِلِه بود
«حافظ»

قلب بی‌حاصلِ ما را بزن اکسیرِ مراد
یعنی از خاکِ درِ دوست نشانی به من آر
«حافظ»

عافیت می‌طلبد خاطرم ار بگذارند
غمزهٔ شوخَش و آن طرهٔ طَرّارِ دگر
«حافظ»

یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین من است
«حافظ»

بسته‌ام در خَمِ گیسویِ تو امّیدِ دراز
آن مبادا که کُنَد دستِ طلب کوتاهم
«حافظ»

گذار بر ظلمات است، خضر راهی کو؟
مباد کآتش محرومی، آب ما ببرد
«حافظ»