ای شهنشاه بلنداختر‌، خدا را همّتی
تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما
«حافظ»

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند
«حافظ»

مردم دیدهٔ ما جز به رُخت ناظر نیست
دل سرگشتهٔ ما غیر تو را ذاکر نیست
«حافظ»

هر دل که ز عشق توست خالی
از حلقهٔ وصل تو برون باد
«حافظ»

ساقی بیا که شاهد رعنای صوفیان
دیگر به جلوه آمد و آغاز ناز کرد
«حافظ»

جان‌درازی تو بادا که یقین می‌دانم
در کمان ناوک مژگان تو، بی‌چیزی نیست
«حافظ»

این شرح بی‌نهایت کز زلف یار گفتند
حرفی‌ست از هزاران، کاندر عبارت آمد
«حافظ»