برو فَسانه مخوان و فُسون مدم حافظ
کزین فسانه و افسون مرا بسی یاد است
«حافظ»

آن‌جا که کار صومعه را جلوه می‌دهند
ناقوس دِیر راهب و نام صلیب هست
«حافظ»

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گَردی
سیل‌خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست
«حافظ»

یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمی
کز غمش عجب بینم حال پیر کنعانی
«حافظ»

از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد
بر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد
«حافظ»

به رخ چو مهر فلک بی‌نظیر آفاق است
به دل دریغ که یک ذره مهربان بودی
«حافظ»

مایهٔ خوشدلی آنجاست که دلدار آنجاست
می‌کنم جهد که خود را مگر آنجا فکنم
«حافظ»