بازآ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند
ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی
«حافظ»

گله از زاهد بدخو نکنم؛ رسم این است
که چو صبحی بدمد، در پی‌اش افتد شامی
«حافظ»

آن که پیشش بنهد تاج تکبر، خورشید
کبریایی‌ست که در حِشمت درویشان است
«حافظ»

حافظ، ز غم از گریه نپرداخت به خنده
ماتم‌زده را داعیهٔ سور نمانده‌ست
«حافظ»

دردمندی من سوختهٔ زار و نزار
ظاهرا حاجت تقریر و بیان این‌همه نیست
«حافظ»

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پُر هوس شود خاک در سرای تو
«حافظ»

تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند؟
به قدرِ دانشِ خود هر کسی کند ادراک
«حافظ»