گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی
«حافظ»

به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی
هوا گرفت زمانی، ولی به خاک نشست
«حافظ»

آن زمان وقت مِی صبح فروغ است که شب
گرد خرگاه افق پردهٔ شام اندازد
«حافظ»

آن کو تو را به سنگ‌دلی کرد رهنمون
ای کاشکی که پاش به سنگی برآمدی
«حافظ»

روزگاری‌ست که سودای بتان دین من است
غم این کار‌، نشاط دل غمگین من است
«حافظ»

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت
«حافظ»

باز ار چه گاه گاهی بر سر نهد کلاهی
مرغان قاف دانند آیین پادشاهی
«حافظ»