دور از رخ تو دم‌به‌دم از گوشهٔ چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت
«حافظ»

دل به امید روی او، همدم جان نمی‌شود
جان به هوای کوی او، خدمت تن نمی‌کند
«حافظ»

گرفته ساغر عشرت فرشتهٔ رحمت
ز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده
«حافظ»

اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین
با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است
«حافظ»

به جز صَبا و شِمالم نمی‌شناسد کَس
عزیز من! که به جز باد نیست دَم‌سازم
«حافظ»

قدِ بلندِ تو را تا به بَر نمی‌گیرم
درختِ کام و مرادم به بَر نمی‌آید
«حافظ»

یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود
دیده را روشنی از خاکِ درت حاصل بود
«حافظ»