چرا به یک نیِ قندش نمی‌خرند آن کس
که کرد صد شکرافشانی از نیِ قلمی
«حافظ»

ببین که سیب زنخدان تو چه می‌گوید
هزار یوسف مصری، فتاده در چَهِ ماست
«حافظ»

شرابِ تلخِ صوفی سوز، بنیادم بخواهد برد
لبم بر لب نِه ای ساقی و بِستان جانِ شیرینم
«حافظ»

مِی مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم
«حافظ»

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم؟
باده از خون رزان است، نه از خون شماست
«حافظ»

بشد! که یاد خوشش باد روزگار وصال
خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا؟
«حافظ»

قلب اندودهٔ حافظ بر او خرج نشد
کاین معامل به همه عیب نهان، بینا بود
«حافظ»