چو حافظ گنج او در سینه دارم
اگرچه مُدَّعی بیند حقیرم
«حافظ»

جان‌درازی تو بادا که یقین می‌دانم
در کمان ناوک مژگان تو، بی‌چیزی نیست
«حافظ»

روز در کسب هنر کوش که مِی خوردن روز
دلِ چون آینه، در زنگ ظلام اندازد
«حافظ»

ز پرده کاش برون آمدی چو قطرهٔ اشک
که بر دو دیدهٔ ما حکم او روان بودی
«حافظ»

کشیدم در بَرَت ناگاه و شد در تابْ گیسویت
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فِدا کردم
«حافظ»

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالَمی می‌کشم از برای تو
«حافظ»

تویی که خوبتری ز آفتاب و شُکرِ خدا
که نیستم ز تو در رویِ آفتاب خَجِل
«حافظ»