به مِی سجّاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها
«حافظ»

چراغِ دیدهٔ شب‌زنده‌دار من گردی
انیسِ خاطر امّیدوار من باشی
«حافظ»

خوش است خلوت اگر یار، یار من باشد
نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد
«حافظ»

بِفْشان عَرَق ز چهره و اطرافِ باغ را
چون شیشه‌هایِ دیدهٔ ما پُرگُلاب کُن
«حافظ»

ثواب روزه و حجّ قبول آن کس برد
که خاک میکدهٔ عشق را زیارت کرد
«حافظ»

کس ندیده‌ست ز مُشکِ خُتَن و نافهٔ چین
آنچه من هر سَحَر از بادِ صبا می‌بینم
«حافظ»

نه هر درخت تحمّل کند جفای خزان
غلام همت سروم که این قدم دارد
«حافظ»