تشنهٔ بادیه را هم به زلالی دریاب
به امیدی که در این ره به خدا می‌داری
«حافظ»

ای عاشقانِ رویِ تو از ذَرِّه بیشتر
من کِی رَسَم به وصلِ تو کز ذَرِّه کمترم
«حافظ»

آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت
«حافظ»

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود
زین سیل دمادم که در این منزل خواب است
«حافظ»

لطیفه‌ای‌ست نهانی که عشق از او خیزد
که نام آن نه لب لعل و خط زنگاری‌ست
«حافظ»

چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری‌سرشت
شیوهٔ جَنّاتُ تَجری تَحتِهَا الاَنهار داشت
«حافظ»

امید هست که زودت به بخت نیک ببینم
تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی
«حافظ»