سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد
«حافظ»

چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشت
فسون ما بر او گشته است افسانه
«حافظ»

آن که فکرش گره از کار جهان بگشاید
گو در این کار بفرما نظری بهتر از این
«حافظ»

عقل دیوانه شد آن سلسلهٔ مُشکین کو؟
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست؟
«حافظ»

لفظی فصیح، شیرین، قدی بلند، چابک
رویی لطیف، زیبا، چشمی خوش، کشیده
«حافظ»

دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید
«حافظ»

قَدَت گفتم که شمشاد است؛ بس خِجلَت به بار آورد
که این نسبت چرا کردیم و این بُهتان چرا گفتیم
«حافظ»