بگذر از نام و ننگ خود حافظ
ساغر مِی‌ طلب که مخموری
«حافظ»

دیدم و آن چشم دل‌سیه که تو داری
جانب هیچ آشنا نگاه ندارد
«حافظ»

تو دم فقر ندانی زدن از دست مده
مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی
«حافظ»

سر تا قدم وجود حافظ
در عشق، نهال حیرت آمد
«حافظ»

دلا در عاشقی ثابت‌قدم باش
که در این رَه نباشد کار بی‌اجر
«حافظ»

ز مشکلاتِ طریقت عِنان مَتاب ای دل
که مردِ راه نَیَندیشَد از نَشیب و فَراز
«حافظ»

ز زهد خشک ملولم‌، کجاست بادهٔ ناب‌؟
که بوی باده مدامم دماغ تر دارد
«حافظ»