عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه
پای آزادی چه بندی؟ گر به جایی رفت رفت
«حافظ»

یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود
دیده را روشنی از خاکِ درت حاصل بود
«حافظ»

کلک تو بارک الله بر ملک و دین گشاده
صد چشمه آب حیوان از قطرهٔ سیاهی
«حافظ»

به تاج عالم‌آرایش که خورشید
چنین زیبندهٔ افسر نباشد
«حافظ»

تا پیش بخت بازروم تهنیت کنان
کو مژده‌ای ز مقدم عید وصال تو
«حافظ»

ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
که لطف طبع و سخن گفتن دَری داند
«حافظ»

گفت حافظ من و تو محرم این راز نه‌ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین‌دهنان
«حافظ»