من ز خون، رنگین شدم در مشت تو
بس که خون می‌ریزد از انگشت تو
«پروین اعتصامی»

من یکی مرغ غزل‌خوان تو بودم، چه فتاد
که دگر گوش نداری به نواخوانی من
«پروین اعتصامی»

همواره روزگار سیه دید چشم من
آسایشی ز دیدهٔ روشن نداشتم
«پروین اعتصامی»

هزار صورت زیبا بروید از دل و جان
چو ابر عشق تو بارید در بی‌امثال
«مولانا»

اگر تو مشترییی گرد مه گرد
بگرد گنبد دوار امشب
«مولانا»

ور دو دیده ز تو روشن گردد
کوری دیده شیطان چه شود
«مولانا»

گفت که ای آتش قوم مرا
زود به من ده که خداشان گزید
«مولانا»