تاج شاهی طلبی، گوهر ذاتی بنمای
ور خود از تخمهٔ جمشید و فریدون باشی
«حافظ»

تویی که خوبتری ز آفتاب و شُکرِ خدا
که نیستم ز تو در رویِ آفتاب خَجِل
«حافظ»

عاشق و مخمور و مهجورم بت ساقی کجاست؟
گو که بخرامد که پیش سرو بالا میرمت
«حافظ»

زمانه افسر رندی نداد جز به کسی
که سرفرازی عالم در این کُله دانست
«حافظ»

از چاشنی قند مگو هیچ و ز شِکَّر
زان رو که مرا از لب شیرین تو کام است
«حافظ»

فرق است از آب خضر که ظلمات جای او است
تا آب ما که منبعش الله اکبر است
«حافظ»

دردمندی من سوختهٔ زار و نزار
ظاهرا حاجت تقریر و بیان این‌همه نیست
«حافظ»