ناموس عشق و رونق عشّاق می‌برند
عیب جوان و سرزنش پیر می‌کنند
«حافظ»

اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هوادار‌ی
به تیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمان‌ابرو
«حافظ»

به رندی شهره شد حافظ میانِ همدمان، لیکن
چه غم دارم که در عالم قَوامُ‌الدّین حَسَن دارم
«حافظ»

به باد ده سر و دستار عالمی یعنی
کلاه گوشه به آیین سروری بشکن
«حافظ»

مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست؟
به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن
«حافظ»

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالم
تا دیدهٔ من بر رخ زیبای تو باز است
«حافظ»

به حق صحبت دیرین که هیچ محرم راز
به یار یک جهت حق‌گزار ما نرسد
«حافظ»