از چار چیز مگذر گر عاقلی و زیرک
امن و شرابِ بی‌غش، معشوق و جای خالی
«حافظ»

عافیت می‌طلبد خاطرم ار بگذارند
غمزهٔ شوخَش و آن طرهٔ طَرّارِ دگر
«حافظ»

بُوَد که لطفِ ازل رهنمون شود حافظ
وگرنه تا به ابد شرمسارِ خود باشم
«حافظ»

ز خطّ یار بیاموز مِهر با رخِ خوب
که گرد عارضِ خوبان خوش است گردیدن
«حافظ»

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
بازآید و برهاندم از بند ملامت
«حافظ»

چو کُحل بینش ما خاک آستان شماست
کجا رویم بفرما از این جناب، کجا؟
«حافظ»

از عدالت نبُوَد دور گرش پرسد حال
پادشاهی که به همسایه گدایی دارد
«حافظ»