گر غالیه خوش‌بو شد، در گیسوی او پیچید
ور وسمه کمان‌کش گشت، در ابروی او پیوست
«حافظ»

به آب روشن مِی عارفی طهارت کرد
علَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد
«حافظ»

گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود
حُقِّهٔ مِهر بدان مُهر و نشان است که بود
«حافظ»

قصّةُ الْعِشق، لَا انْفِصامَ لَها
فَصَمَت ها هُنا لسانَ القال
«حافظ»

حافظ ار میل به ابرویِ تو دارد شاید
جای در گوشهٔ محراب کنند اهلِ کلام
«حافظ»

به چشم کرده‌ام ابروی ماه سیمایی
خیال سبزخطی نقش بسته‌ام جایی
«حافظ»

ساقی بیار جامی و از خلوتم برون کش
تا در به در بگردم قَلّاش و لااُبالی
«حافظ»