همای گو مفکن سایهٔ شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد
«حافظ»

گفته بودی کی بمیری پیش من، تعجیل چیست؟
خوش تقاضا می‌کنی پیش تقاضا میرمت
«حافظ»

صوفی از پرتو مِی راز نهانی دانست
گوهر هر کس از این لعل، توانی دانست
«حافظ»

گفتمش سلسلهٔ زلف بتان از پی چیست
گفت حافظ گله‌ای از دل شیدا می‌کرد
«حافظ»

ای حافظ ار مراد مُیَسَّر شدی مدام
جمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش
«حافظ»

واعظِ شهر چو مِهرِ مَلِک و شَحنه گُزید
من اگر مِهرِ نگاری بِگُزینم چه شود؟
«حافظ»

صَفیرِ مرغ برآمد، بَطِ شراب کجاست؟
فَغان فتاد به بلبل، نقابِ گُل که کشید؟
«حافظ»