گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم
دگر آن جا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم
«حافظ»

جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید
هِلال عید در ابرویِ یار باید دید
«حافظ»

خونم بریخت وز غم عشقم خلاص داد
منّت‌پذیر غمزهٔ خنجر گذارمت
«حافظ»

به خدا، که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز
که دعای صبحگاهی، اثری کند شما را
«حافظ»

ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش
دلم از عشوهٔ شیرینِ شِکرخایِ تو خوش
«حافظ»

دل داده‌ام به یاری، شوخی‌، کَشی، نگاری
مَرضیّةُ السَجایا مَحمودَةُ الخَصائل
«حافظ»

الا ای دولتی طالع، که قدرِ وقت می‌دانی
گوارا بادَت این عِشرت که داری روزگاری خوش
«حافظ»