یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمی
کز غمش عجب بینم حال پیر کنعانی
«حافظ»

میان او که خدا آفریده است از هیچ
دقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نگشاده‌ست
«حافظ»

ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر
که از یمین و یسارت چه سوگوارانند
«حافظ»

حبیبا در غم سودای عشقت
تَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ
«حافظ»

پیش کمان ابرویش، لابه همی‌کنم ولی
گوش کشیده است از آن، گوش به من نمی‌کند
«حافظ»

نصیحت‌گو‌‌ی رندان را که با حکم قضا جنگ است
دلش بس تنگ می‌بینم، مگر ساغر نمی‌گیرد
«حافظ»

دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد
«حافظ»