ما آبروی فقر و قناعت نمی‌بریم
با پادشه بگوی که روزی مقدّر است
«حافظ»

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
سزد اگر همهٔ دلبران دهندت باج
«حافظ»

باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش
وین سوخته را مَحرَمِ اسرارِ نهان باش
«حافظ»

در آرزوی خاک در یار سوختیم
یاد آور ای صبا که نکردی حمایتی
«حافظ»

شرابِ خانگیم بس مِیِ مُغانِه بیار
حریفِ باده رسید ای رفیقِ توبه وِداع
«حافظ»

بیاضِ رویِ تو را، نیست نقشِ دَرخور از آنک
سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری
«حافظ»

خوش به جای خویشتن بود این نشست خسروی
تا نشیند هر کسی اکنون به جای خویشتن
«حافظ»