ز دستبرد صبا گرد گل کلاله نگر
شکنج گیسوی سنبل ببین به روی سمن
«حافظ»

خوشا نماز و نیاز کسی که از سر درد
به آب دیده و خون جگر طهارت کرد
«حافظ»

جنابش پارسایان راست محراب دل و دیده
جبینش صبح خیزان راست روز فتح و فیروزی
«حافظ»

دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت
الله الله، که تلف کرد و که اندوخته بود؟
«حافظ»

چندان بود کرشمه و ناز سهی‌قدان
کآید به جلوه سرو صنوبرخَرام ما
«حافظ»

چو پیش صبح روشن شد، که «حال مهر گردون چیست؟»
برآمد خنده‌ای خوش بر غرور کامکاران زد
«حافظ»

از آستان پیر مغان، سر چرا کشیم؟
دولت در آن سرا و گشایش در آن در است
«حافظ»