گفته‌ای لعل لبم هم درد بخشد هم دوا
گاه پیش درد و گه پیش مداوا میرمت
«حافظ»

چُنان به حُسن و جوانیِ خویشتن مغرور
که داشت از دلِ بلبل هزار گونه فَراغ
«حافظ»

دریای اخضَر فلک و کشتی هلال
هستند غرق نعمت حاجی‌قوام ما
«حافظ»

از نامهٔ سیاه نترسم که روزِ حشر
با فیضِ لطفِ او صد از این نامه طِی کنم
«حافظ»

فضول نفس حکایت بسی کند ساقی
تو کار خود مده از دست و می به ساغر کن
«حافظ»

سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردم دیدهٔ روشنایی
«حافظ»

قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ
که گرچه غرق گناه است می‌رود به بهشت
«حافظ»