قبای حسن فروشی تو را برازد و بس
که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری
«حافظ»

هر گل نو که شد چمن‌آرای
زَ اثر رنگ و بوی صحبت اوست
«حافظ»

الا ای پیرِ فرزانه، مَکُن عیبم ز میخانه
که من در تَرکِ پیمانه دلی پیمان‌شِکن دارم
«حافظ»

گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش باز
سجدهٔ شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم
«حافظ»

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا
بجز از خاکِ درش با که بُوَد بازارم؟
«حافظ»

از این مزوجه و خرقه نیک در تنگم
به یک کرشمه صوفی‌وشم قلندر کن
«حافظ»

کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود
بنفشه در قدمِ او نهاد سر به سجود
«حافظ»