ز چشمت جان نشاید برد کز هر سو که می‌بینم
کمین از گوشه‌ای کرده‌ست و تیر اندر کمان دارد
«حافظ»

چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟
که در سراچهٔ ترکیب، تخته‌‌بندِ تنم
«حافظ»

تا بو که دست در کمر او توان زدن
در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم
«حافظ»

مشکل عشق نه در حوصلهٔ دانش ماست
حلّ این نکته بدین فکر خطا نتوان کرد
«حافظ»

مقام اصلی ما گوشهٔ خرابات است
خداش خیر دهاد آن که این عمارت کرد
«حافظ»

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
«حافظ»

آبرو می‌رود ای ابرِ خطاپوش ببار
که به دیوانِ عمل نامه‌سیاه آمده‌ایم
«حافظ»