در بوستان حریفان مانند لاله و گل
هر یک گرفته جامی بر یادِ رویِ یاری
«حافظ»

میان نداری و دارم عجب که هر ساعت
میان مجمع خوبان کنی میان‌داری
«حافظ»

حافظ ابنای زمان را غم مسکینان نیست
زین میان گر بتوان به که کناری گیرند
«حافظ»

به خاکِ پایِ تو سوگند و نورِ دیدهٔ حافظ
که بی رخِ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم
«حافظ»

نه این زمان دل حافظ در آتش هوس است
که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست
«حافظ»

شعرم به یُمنِ مَدحِ تو صد مُلکِ دل گشاد
گویی که تیغِ توست زبانِ سُخنورم
«حافظ»

دلا طمع مَبُر از لطف بی‌نهایت دوست
چو لاف عشق زدی، سر بباز، چابک و چُست
«حافظ»