چو مستعّد نظر نیستی وصال مجوی
که جام جم نکند سود وقت بی‌بصری
«حافظ»

قَتیلِ عشقِ تو شد حافظِ غریب، ولی
به خاکِ ما گذری کن که خونِ مات حلال
«حافظ»

آن که جز کعبه مُقامش نبد از یاد لبت
بر در میکده دیدم که مقیم افتاده‌ست
«حافظ»

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
بیار نَفحه‌ای از گیسوی مُعَنبَر دوست
«حافظ»

گدای کوی تو از هشت خُلد، مستغنی‌ست
اسیر عشق تو از هر دو عالم آزاد است
«حافظ»

جام مینایی مِی سدِّ ره تنگ‌دلی‌ست
منه از دست که سیل غمت از جا ببرد
«حافظ»

حلقهٔ زلفش تماشاخانهٔ باد صباست
جانِ صد صاحب‌دل آن جا بستهٔ یک مو ببین
«حافظ»