مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج
بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست
«حافظ»

ز حسرت لب شیرین هنوز می‌بینم
که لاله می‌دمد از خون دیدهٔ فرهاد
«حافظ»

من این مُرَقَّعِ رنگین چو گُل، بخواهم سوخت
که پیرِ باده‌فروشش به جُرعه‌ای نخرید
«حافظ»

دیدن روی تو را دیدهٔ جان‌بین باید
وین کجا مرتبهٔ چشم جهان‌بین من است؟
«حافظ»

چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا
ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم
«حافظ»

در چاه ذَقن چو حافظ ای جان
حسن تو دو صد غلام دارد
«حافظ»

وصال دولت بیدار ترسمت ندهند
که خفته‌ای تو در آغوش بخت خواب زده
«حافظ»